MAHZEN-İ HÜZÜN.

Ardımda kimse yok. Sadece ben ve biraz daha az şarap...

2011-04-01T20:02:00.000-07:00

Ben hala aşkın sığ sularında
umuda dalıyorum.
Kendi etimi kemiriyorum
aynı histerik hazla.
Yine beyaza boyalı bir odada
bekleyeni dinliyorum.
Çığlıklar bastırıyorum
gırtlaktan diyaframa.
Tenim yol yol çizgilerle sargılı
ama artık daha iyi bakıyorum
delik deşik sancıları gizliyorum.
İçim daha çok duman
Ciğerlerim isten çeperlerle sarılı
Öksürüklerim daha hiddetli
Ömrümden vakitler eksiltiyorum
daha fazla.
Dilimde toplar çevirmiyorum artık.
Sol dizim sağ dizimden daha ağır
yaralı bereli.
Özlem nöbetleri geçiriyorum
yüksek ateşli.
Yorganıma vanilya kokuları siniyor
eskisi gibi.
Etrafımdaki insanlar daha küçük
acıları sığ
Ufak kızların kahkahaları
perçinliyor çocukluğumu
Gülüşlerimin içinde eser miktarda alay var.
Akşam yemeklerine sıkıntılar pişiriyorum
Daha az farkediyorum
Daha az anlıyorum
Daha az azalıyorum
Bütün o aşağılık kadınları dişliyorum
Dişliyorum da
sindiremiyorum
Masanın üstünde
tabaklara paylaştırıyorum hıncımı
Soğuyunca yenmiyor
Kendimden geriye atıyorum.
Düşlerimi parça parça
düşürüyorum gözlerimin ardına
Hayallerimi kefensiz
koyu kabuslara bırakıyorum
Öyle kabuslar ki
merhametten yoksun
Haykıramadıkça
göğüs kafesim ikiye ayrılıp
hüznü toprağa akıtıyor.
Artık denklemler çok bilinmeyenli
yoktan seçmeli
İşlemlerden uzun uzun sıkıntılar sarkıyor
çözdükçe dolanıyorum
Ama eğleniyorum yine de.
Her adımda
kendi ardıma düşüyorum
Bilmiyorum
artık daha az şarap içiyorum
belki de hepsi bu yüzden.

Sarı yer.

2011-03-05T19:21:00.001-08:00

Maviler çok, lacivert göğe. Soluyamadığım kokular tükenmiş ya ben uyanmadan. Ama bulutlar kapaklanırmış parmak uçları denize değenlerin üzerine. Parmak uçlarım denize değiyor ve toprağa bir adim kala ben, hangi düşlerin içine yuvarlanıyorum bilmem.. Öyle düşler ki, bilemezsin nasıl da arsız...
Nasıl da kahpe.. Nasıl da gelincik kırmızısı.. Nasıl da zencefil acısı.. Nasıl oluyor da saplanabiliyor göğsüme? Öylesine arsız...
Sarı bir yerde. Sarı bir sey. Yok hayır siyah...
Maviler çal, lacivert göğe. Bulutlar hep devinirmiş avuçları toprağa uzanmışlara. Avuçlarım toprağa uzanmış...
Ama bilirim ki orada, sarı yerde, o simsiyah, sere serpe.. Dudağının kenarı sıyrılmış, altından gülüşü görünüyor. O'na düşmek.. Içine doğru akıp gitmek.. Içinden kayıp gitmek olsa şimdi.. Ah bir kıvrılabilsem kuru ama yumuşak -ki bulutlar beton kalır yanında, bilemezsin- sıcak ama serin, biraz ter biraz da mevsim kokan göğsünden boynuna...
Gökyüzünden maviler çal. Bulutlar dökülürmüş ellerini yağmura açanların üstüne. Ellerim ıslak... Sarı yere gidiyorum, vanilyali, limonlu, yaseminli kokulara çarpa çarpa. Sarhoşum biraz da sanki.. O, sarı bir yerde, uzanmış sere serpe.. O'nun adı mavi, o'nun adı lacivert, o'nun adı yağmur, o'nun adı rüzgar, o'nun adı gelincik, o'nun adı zencefil, o'nun adı toprak, o'nun adı deniz, o'nun adı düş, o'nun adı sakin, o'nun adı huzur... O'nun adı yok...

Seninki kaç santim? - Greenpeace

2010-11-13T02:56:00.000-08:00

Seninki kaç santim? - Greenpeace

Ruska II.

2010-08-27T00:45:00.000-07:00

ben kustuğumu iddia ediyorum. sana midemin bulandığını. saçlarımın seninkilere dolaştığını ve nefesinin boğazımı tırmaladığını. yüzünde yol yol çizgilere bulanan şehir ışıklarına başım döner. yumak yumak asaletini yorgan diye üzerime çeker uyumaya yatarım kumsala. ayak parmaklarımı yengeçler kemirir, sorun değil. ben ellerine notalar biriktirdim, çıplak ayaklarınla unutup kaybolmaya ezip gidersin, mühim değil.
ben sana kustuğumu iddia ediyorum. genzimi yaka yaka kırık, bölük pörçük umutlar.. farazi düşlere iplikler bağlar peşlerinden uçmaya koşarım. ve yitikliğine başım döner. dudağının kenarından kıvrılan tebessümüne layık değil, sana kendi kanımdan, canımdan acırım.
heyecanına başım döner ve öyle bir kusarım ki, tırnaklarım gırtlağıma saplanır. ve sana çiziktirdiğim harflere midemin bulandığını senden değil, kendimden bilirim. kendime vururum yarım şişeleri, boş kadehleri.
ben kendi hüznümden bir çocuğu incitebilirim. kendi bencilliğimden yerine yenisini doğurabilirim. ama yine de sana midem bulanır. yine yolarım derimi, kiraz ağaçlarını, gelincik yapraklarını kasvetinden. benim öfkem senin kayboluşun olur. ve başım döner. ama çekerim burnumdan içeri, beynime doğru yok oluşunu, yıldızsız kumsallara unutmaya yatarım..

Ruska.

2010-08-27T00:44:00.003-07:00

şarkılar tutuşturup uzatmıştım sana da sen tutamadın zerafetinden. yaralıydı avuçlarım, seninkilerse bembeyaz. saçlarından dökülen damlalar dilime düştü de yutkunamadım. boğazımda düğüm düğüm yumruklar.. toprak eskitmişti de yüzümü, öpmedin hani..
oysa ki benim de güzeldi ellerim. ben de yapabilirdim, kenarından sıyırıp tenimi üç adama paylaştırabilirdim..
sesin, tenin, yüzün çivilenmişti satır satır bileklerime, karnıma, göğsüme. oysa ki ben sadece elini tutmak istemiştim.. kiraz ağacında salıncak istemedim. ya da gelincik tarlaları..
kendi hayallerimden çocuklar peydahlamıştım sana. ama sen bunun şefkat olduğunu bilemedin. oysa ki korkularını yığmasaydın kapının ardına, çıplak kalmazlardı hasretinden.
soyunup karşına durmam, yalnızlığımdan değil, yalnızlığından. yastığına ağır geldi başım. oysa ki aynada öpemezsin yanaklarını. ben öpebilirdim..
ve şimdi, masamdaki iki kadehten biri boş. ama hala koynumda yarım şişe şarapla dalıyorum uykuya..

Çocuk.

2010-08-27T00:44:00.001-07:00

Çocuk.. Şah damarlarımızı keselim, birbirine bağlayıp düş kardeşi olalım seninle. Karanlık odanın bir köşesine beni de iliştir. Beraber tutunalım yıldızlara, olmaz mı?
Gökkuşağı 7 renkli diyorlar, doğru mu? Yastığım sen kokarsa belki birlikte süzülürüz gökkuşağından bulutlara doğru.. Geceleri mum ışığı örterse üzerimi, titremeden uyurum. Hatta düşlerim bile olabilir seninkiler gibi. Gülümseyebilirim.. Yapabilirim..
Ellerin, çocuk.. Parmak uçların.. Sanki akıp gidiyor yanaklarımdan, hissedebiliyorum. Geceleri adımlarını duyuyorum. Rüzgarın geçip gidiyor saçlarımdan..
Düşlerim uzay boşluğunda sekip gerisin geri kaybolmaya yuvarlanıyor. Bana düşlerinden bir renk ver çocuk.. Gri beni koca bir kadın gibi gösteriyor. Seninkilerden biriyle belki küçük bir kız çocuğunun eteklerini boyayabilirim..
Dört duvardan öteye gidemiyor hayalim.. Beni atlıkarıncaya götüreceğin günü bekliyorum çocuk. Çıplak ayaklarım korlardan toprağa sürüklenir belki yanında.
Belki çocuk.. Belki iki kişilik düşler vardır?

Dar.

2010-08-27T00:43:00.001-07:00

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar. Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar. Ve sırf dardı diye kafalar düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik, sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik...

Bukowski.

İçimi döktüm.

2010-08-27T00:42:00.000-07:00

Saray borazanlarının altından geçerken hep karıncalar düşerdi kollarıma, omuzlarıma. Kediler yavrularını doğururlardı, onlara bakarlardı o bahçede. Ceviz ağacının dalları odamın penceresini kıracak gibi olurdu geceleri. Hep rüzgâr olurdu zaten. "Lanetli.." derdim kardeşime. "Bu ev lanetli.."
Rutubet kokardı hep ev. Tavanı akardı. Çatı katında yarasalar dolaşırdı. Karıncalar basardı mutfağı. Bir keresinde fare bile çıkmıştı mutfak dolabından. Kışları buhar çıkardı ağzımızdan uyurken. Uyunmuyordu o soğukta. Yorgan altında da bir süre sonra nefes alamıyordum. Çıkarırdım kafamı yorgandan dışarı, burnum donardı.
Turuncuya benzer bir rengi vardı duvarların. Hiç sevmezdim. Sıkardı, boğardı beni. Ergenlik bunalımlarım, ilk terkedilişim.. Hepsi o duvarlarda yazılı durur hala. 2 katlı, bahçeli. Dış cephesi boyasız. Gri sıva. Eski. Çok eski ev. 18 yılımı geçirdiğim ev. Panjurlu ev. "Buradan taşınırsak hepsi geçecek, bitecek." derdim kardeşime. Ama kastettiğim böyle bir şey değildi...
21. yaşıma 25 gün var. Balkonda oturuyorum şimdi. Üzerimde karıncalar dolaşıyor. Ama "o ev"in karıncaları değil. "Yeni ev"in balkonunda dolaşan karıncalar.. Henüz halıları ve perdeleri olmayan yeni ev. Sokağında bir yaprağın bile kımıldamadığı ev. İçinde tanımadığım insanlar var. Beraber yaşamak zorunda olduğum. Odamı paylaşmak zorunda kaldığım. -şu an boş duran, eşyasız odamı- Tanımadığım insanlar, onlar, benim "yeni" ailem(miş).
O eski eve kardeşim için dayanırdım. O tam 1 hafta önce 14 yaşına girdi, bu sene liseye başlayacak. Bu yeni eve de kardeşim için dayanıyorum. 2 yaşına geldiğinde tanıdığım, şimdi 2,5 yaşındaki kız... Şu an defterin kenarlarını kıvırıp bana "Sen yazı mı yazıyorsun abla?" diye soran...

Zaman.

2010-08-27T00:40:00.001-07:00

bana biraz zaman verin. ben de uzaklaşacağım kumsallarınızdan, sendelediğim, yürüyemediğim.. biraz zaman, şapkalarınıza, tokalarınıza takılan saç tellerinizi toplamak için birer birer. düğümler yapabilmek için onlardan yumruk kadar- ki kalbin kadarmış yumruk. düğüm boynuma, yumruk şakağıma gerek..
tırnak aralarınızdaki kumları kazımak için zaman verin bana. birer birer dizeceğim boğazıma. hani o tırnaklar, birbirinize geçirmek için telaşlandığınız.. bana birazcık zaman verin ki, susabileyim azminizden..
zemine vurun topuklarınızı. zeminde ben varım! yüksek topuklu ayakkabılarınızla saplanmayın bataklığa, çamur olur tabanlarınız. ayıp olur..
notalarıma gürültünüzü kattınız, kulak tırmalıyor sesim şimdi. biraz zaman verin bana, ses tellerinize takılan örümcekleri, kulaklarınızı boğan ağları temizleyeceğim. kendi sesinizi dinlemeyi deneyin, belki seversiniz...
surlarınıza tırmakdıkça ben yeni tuğlalar mı ekliyorsunuz üst üste? korkuyorum şehvetinizden.. dudaklarınızın arasından çiviler dökülüyor fısır fısır. çekin suratlarınızı yüzümden.. bana biraz izin verin, öpmek için kuru dudaklarınızdan. size serinlikler vaad etmiyorum. sadece kapılıyorum işte bu kadar umarsızca acıtabiliyor olmanıza.
beni göğsünüzden azad edin hareketsiz kirpiklerinize. hiç kırpmadığınız gözlerinize dokunabilmek için bana zaman verin. çünkü bilemiyorum nasıl aşarım perde perde kibirinizi..
hangi birinizin avcundaysam, bana biraz zaman verin, kehanetlerinizden sıyrılıp bulabileyim kendimi..

Sylvia

2010-08-27T00:39:00.000-07:00

dibi biliyorum,diyor,en kalın ses
kökümle onu yokluyorum
ondan korkulur
ben korkmuyorum.daha önce
dibe vurdum.

-----------------------

"neden yazı yazdığımı mı soruyorsunuz bana? zevk mi alıyorum? değer mi? peki para kazandırır mı? öyleyse bir nedeni var mı?

yazıyorum çünkü
içimde susturamadığım
bir ses var..."
------------------------

Sylvia Plath.

Beni bana götürün..

2010-08-27T00:38:00.000-07:00

tel tel çekildi içimden
tane tane
harfler, heceler
dikenli bir omuza dayardım başımı
tamam, kanatırdı
ama vardı
şimdi yok

yavaş yavaş akardı zaten
ellerimin ayasından
tırnaklarımın arasından
damla damla
jiletli tellerle sarılırdı da
kucaktı yine de
sarardı
acıtırdı ama
vardı

şimdi siz bana
şaraplar damıtın
kan tadında
sözler söyleyin
gerçeğe yakın
yalan kıvamında

ağırdı
taşıyamazdım
şimdi dökülüyor üzerimden sapır sapır
hani hafiflemeliydim ya
daha da bükülüyor belim

bu defa da siz bulun beni
götürün kendi kuytunuza
kendi pusulanızı siz de yükleyinsırtıma
gözümün içine baksanız yeter
yine keskin olsun kollarınız
ama sarılın.
nolur bu gece
bana sarılın...

Taşikardi.

2010-08-27T00:37:00.000-07:00

Kalbim midemin içinde atıyor. Kusmak istiyorum.

Bir makas attım zamana.

2010-08-27T00:34:00.000-07:00

-Sıkılıyorum be dostum. İçim sıkılıyor. Ucu ucuna kaçıyor hep. Parmaklarıma değiyor. Tutamıyorum.

-Peki ya tutabilirsen? Acıtır, bilirsin.

-Hiçbir şey bu kadar acıtamaz diyorsun. Meğerse daha fazla acıtırmış, sonra anlıyorsun. Ama çok geç oluyor be dostum.

-Kaçamazsın.

-Göz kapağını bile oynatamazsın. Nefes alırken boğuluyorum sanki. Burnuma kül kokusu geliyor.

-Sabret...

-Sen nereden bileceksin ki? Kaç defa düştün? İncindin mi hiç?!

-Kendini perişan sanıp da kendini perişan etme. Kaldır yüzünü.

-Komik olma. Ancak böyle yaşayabiliyorum.

-Mutsuz olmayı seviyorsun.

-Mutlu olamıyorum.

-Çok düşünüyorsun. Çok umursuyorsun. Hadi, biraz uyu...

-Uyandığımda her şey düzelecek mi?

-Hiçbir şey değişmeyecek dostum. Hiçbir şey değişmeyecek.

atlar.

2010-04-13T14:27:00.000-07:00

yıllar sonraki akıbetlerini bilemezler, boyunlarında yara izleri, atlar gibi koştururlar.
soğuk mu sıcağı söndürür? şiddetine göre.
karanlığa şahlanırlar da, sadece sabaha kadar. elden ne gelir? koşarlar..
karmaşığı anlamlandırırlar da sadeye anlam veremezler. basit zor gelir, kaçarlar hep.
vakitlice bir yağmur yağar da o zaman anlarlar susadıklarını. kana kana. kana..
bir kadının dokunuşuna hasret.. dokunmamışlar onlara, parçalamışlar hep. yumuşaklık acı verir.
yalın ayak koşarlar. yürümek hızlı gelir. kıyafetler soğuktur. akıbetlerini bilmeden koşmak iyi gelir. durmazlar.
tanrıya karşı soyunurlar da ne yaptığını sorsan bilmezler. içgüdü.
sarılmak acıtır göğüslerini, öptükçe dudakları kanar. sorsan cevap veremezler, dilleri kopar.
ve işine gelince, sıcak soğuğu eritir.
silivri'de bir sabah, atlar geri geri koşmaya başlar. bacaklarından kan sızar. karanlığı kızıla boğarlar.
kuzgunlar bacak aralarından süt emmeye çalışırlar da gagalarını açamazlar. uçarlar.
dün gece var olup da, bu sabah yok olan her şey gökyüzüne saçılır. avuçlar yukarıya doğru açılır.
soğukla sıcak birbirlerine hiçbir şey yapamazlar. aydınlık karanlığı gömer. bilinmediklere doğru koşar;
atlar
atlar
atlar
atlar...

Scarlite.

2009-08-20T17:52:00.000-07:00

Ama o'nun adı güzeldi ve elinde birası vardı.
Çalan müzik kulağına yabancıydı. Güzeldi.
Küller kültablalarından taşardı. O fotoraflara bakardı.
İnsanların suratına fırlattıkları kahkahaları, sıyırıp geçerdi yanaklarını.
Oturup onları izlemek, bir çocuğu elinden tutup lunaparka götürmek gibi.
Dışarıda davul sesleri.. Duvarlarda el izleri.
Onlar güldükçe, gözyaşları gözlerinden fırlardı.
Yalanları yaşını gizlerdi. Gözyaşını da.
Alkol ağzına, duman burnuna, gürültü kulağına, kan parmak uçlarına akardı.
Adı güzeldi. Elinde sigarası vardı. Onlar giderken o hep orada kalırdı.
Günlerce uyurdu. Günlerce uyumazdı. Yatak altında sigara izmaritleri arardı.
Kafasını yastığa koyduğunda, saatlerce duvara bakardı. Oysa ki uyumak için içerdi.
İçtiği o'na yetmezdi.
Duvarda el izleri vardı.
Bazen o da yazmak isterdi. Ama kalem bulamazdı.
Önce saçlarını keser, sonra uzayacakları günü beklerdi.
Sonra yine keserdi.
Geri iterdi yanaklarından süzülen damlaları.
O'nun kokusunu severdi. Mevsim kokardı. Var olmayan bir mevsim.
Ama kokular uçup gider.
Yazmak istedi. Ama kalem bulamadı.
İzmaritler kültablalarından taşmıştı.
Kafasını yastığa koydu. Saatlerce duvara baktı.
Uyudu.
Günlerce..

Bu Gece.

2009-08-20T17:50:00.001-07:00

İhanete uğramışlıkları ve çocukluktan kalma yara bereleriyle oturuyordu bu gece sandalyesinde.

Bir kenara sıyırmış atmış üzerindekileri, oturuyordu öylece.

Günün yorgunluğu yatağa itiyordu bedenini ama nefes alış verişini güçleştiren sıkıntılar uyutmuyordu.

Daha bir saat önce acıyıp üzüldüğü kadından, yine nefret ediyordu şimdi.

Bu gece, vakit geçmek bilmiyordu..

"Çimenlere uzanıp yıldızları seyretmek vardı şimdi. Ya da karlarda yuvarlanmak."

Yine uzanmıştı elleri yıldızlara doğru, ama yine ulaşamamıştı. Dün de denemişti. Yarın tekrar deneyecekti. Ve bir gün, ulaşacaktı onlara. Elbet bir tanesi onu alıp götürecekti yanında..

Uzun zamandır aklına düşmemişti oysa geçmişi. Bu gece, parça parça kopup gidiyordu sanki içinden..

Anılar boğazına tasma misali yapışmıştı, nefes alamıyordu.

Sigaralar çabuk tükeniyordu.

Tıpkı o kadın gibi, tıpkı o adam gibi, yıldızlar da ihanet etmişti bu gece. Oturarak, susarak isyan ediyordu. Ona hep, ihanetler bahşediliyordu..

Gece de onu terketmek üzereydi.

Ardına kadar açık pencereleri kapatmaya üşendi. Rüzgarın çıplak tenine kazınmasına izin verdi ve küçük şeylerle mutlu olabilmeyi diledi. Uyanmak istemediği güne doğru, uykuya daldı. Ne de olsa uykuya isyan etmek, imkânsızdı..

Sus'muştu

2009-08-04T07:34:00.000-07:00

Bakıyorum da, sustunuz bayım..
Dilimden çıkan birkaç kelimeydi
kelimelerinize kilit vuran.
Bakışlarınızı benden kaçırmayın.
O bakışlardır
sizi ruhuma hakim kılan.

"Kelime oyunu" diyorsunuz bayım..
Ben değilim,
onlardır oyunu kuran.
Dudaklarınızı çekiniz
dişlerinizin arasından.
Onlardır, masumiyetimi kutsayan.

Sorularımı cevaplamadınız bayım..
Cevaplarım sizde, susmayın.
Bilirim, incitirim zaman zaman..
Size karşı mahcup olan
ben değil,
kelimelerimdir.
Cevaplarınıza muhtaç olan
bu yüreği incitmeyiniz.
Onlardır, yüreğimi ferah tutan.

Beni kollarınızın arasına alın bayım..
Konuşmasanız da
olur o zaman.
Kucağınızdır zamanı durduran,
huzuru mümkün kılan,
acıyı unutturan,
beni size hayran bırakan..

flu.

2009-07-11T23:08:00.000-07:00

Az önce seni izledim.
Sanırım gülüyordun.
Bir yerlere akıyordun ve
"Tut" diyordun,
"Tutmazsan düşeceğim."
"Düş" dedim.
"Düş ki bitsin."
Az önce düşüşünü izledim.
Galiba gülüyordum.
Yere uzandım ve sen
bana sırtını dönüyordun.
"Dön" dedim,
"Bana yüzünü dön."
Adımlarını hızlandırırken
"Dönemem" diyordun,
"Dönersem sirenler susmaz."
Az önce gidişini izledim.
Herhalde gülüyordun.
Bir yerlere akıyordun ve
"Sus" diyordun,
"Susarsan döneceğim."

bir hayat günü.

2009-06-24T20:29:00.000-07:00

Her şey ben ölmeden önce olmuştu ve benim bir ışığım bile yoktu. Karanlıktı ve yol kenarındaydım. Bildiğim tek şey, kargalar gaklıyordu.

Yatağımda olmayı istedim.

Uyandığımda yine istemediğim bir yerde olacaktım ve hiç istemediğim bir şekilde uyandırılacaktım. Her şeyin sonlanması için ölmem gerekiyordu ama ışık yoktu.

Yorganımı özlemiştim.

Maviydi ve üzerinde çiçekler vardı. Yatağıma ve kendime hiç yakıştıramazdım. Ama kendimi güvende hissetmemi sağlardı. Ben de küçükken hayaletlerden ve canavarlardan korktuğunda yorganın altına saklanan çocuklardan biriydim.

Ve hala onlardan biriyim.

Hayaletler ve canavarlar korkutmuyordu beni artık. Hatta ölüm bile... Ama bazen, yorgan altına sığınmak için sebeplerim oluyor işte. Ve sanırım bu da o anlardan biriydi.

Her şey ben ölmeden önce başlamıştı. Yol kenarındaydım, yürüyordum. Karanlık huzur vermiyordu bu defa, ürkütücüydü. Tekrar yaşamak istemeyeceğim bir andı.

Birinin beni bulmasını ümit etmiyordum hiç. Yolculuk başlamıştı. Ve elbet bitecekti. Yaşanılan korku da olsa en derinden olmalıydı.

Bir tek müzik eksikti.

Oysa ki bana huzur veren her şey vardı neredeyse; yalnızdım, karanlıktı ve yürüyordum.

Biraz da şarap olmalıydı aslında.

Karga sesleri beni sinirlendiriyordu. Sonu nereye varacak diye hiç düşünmedim. İyi ya da kötü, bitecekti.-Anın tadını çıkarmaya bak.

Yanımda bir başkası olsaydı, bu an tamamen mahvolacaktı. Anlarımın çoğu hep böyle mahvolmuştu. İnsanlar...

Ölsem bir müddet diye düşündüm.

Hem yastığımı da özlemiştim. Çok ucuza almıştım ve çok rahattı. Ama kılıf alamamıştım hiç. Param da olmuştu ama almamıştım. Her zaman biçim konusunda sıkıntılarım olmuştu zaten. Bakımsızdım. Önemsemezdim. Sadece, kokular hoşuma giderdi. Meyve kokuları. Özellikle de kayısı. Ya da tütsüler. Vanilyalı olanlar. Mutlu ediyordu kokular. Kayısı gibi kokmak istiyordum. Ellerimi kokladım, kollarımı. Toprak kokuyordu.

Yağmurdan sonraki toprak kokusu.

Hava yavaş yavaş aydınlanıyordu ve gaklamalar yerini cıvıltılara bırakmaya başlamıştı. Oturup bir sigara yaktım. Ne kadar zamandır yürüdüğümü bilmiyordum ama sanki günler olmuştu. Günlerdir insan sesi duymuyordum ve güzel bir şeydi.Tüm o yola rağmen kendimi dinlenmiş hissettiriyordu.

Yürümeme neden olan bir şeyler vardı.

Her adımda geriye birçok şey bırakıyordum. Ve bıraktıkça hafifliyordum. Yürümek daha da kolaylaşmıştı. Kafam dinçleştikçe bedenim yoruluyordu.

Ve uyudum.

İstemediğim bir yerde, istemediğim bir şekilde uyandırılmıştım. Yol yoktu. Her şey ben ölmeden önce olmuştu ve ölmediğim her dakika olmaya devam ediyordu. Sonlanması için ölmek lazımdı. Bir hayat günü yol gitmiştim ama yine uyanmıştım. Yine...

kalem.

2009-06-11T16:23:00.000-07:00

bir kalemim olsa, bir şeyler yazardım.
kendime dair. anlatmak istediklerim vardı.
boğazıma saplanan hıçkırıkları,
kalbimin en içine kadar dayanan hançerin üzerinden süzülen kanı,
dudağımın kenarına sıkışmış tebessümü kirleten göz yaşını,
kulağımdaki melodinin içimden kayıp gidişini
mesela.

bir kalemim olsa, canımı acıtırdım.
sağ elimle, sol kolumun üzerine sıralardım harfleri ardı ardına.
kemiğe kadar bastırırdım kalemi koyarken noktalarımı.
bilirsin,
çizikler acıtmaz bedenimi ama
acı veren zaten kelimeler değil miydi?

bir kalemim olsa, kendime bir ev çizerdim.
ve üşümezdim bu gece.
titremezdim.

"-yüzüm kanıyor.
-hayır, ağlıyorsun. onlar göz yaşları..."

Rakı Sonrası Bira Kafası.

2009-06-04T11:21:00.000-07:00

Sen defterlerin arasına önemli şeyleri koyardın, ben koymazdım. Sen onları arayınca bulamazdın, ben de bulamazdım. Sen konuşurdun, ben susardım, ben konuşurdum, sen susardın. Ve ben bunları senin defterine yazıyorum şimdi, kendi kalemimle. "Ve", bir cümleye başlamak için ne güzel bir kelime değil mi ? Başka birisinin melodileriyle, bir başkasına dair cümleler kurmak, ne garip değil mi ? Sen başkasına aitsin, ben de bir başkasına. Tuhaf değil mi ? Peki ya "ait olmak" ? Gerçekten de böyle bir şey olabilir mi ?

Ne kadar da çok sorulacak soru var...

Ben, o'ndan başka bir kadına yazarken, kim bilir nasıl hissediyorumdur kendimi... Düşün ki, kendin bile anlam veremiyorsun hissettiklerine. O'na yazmıyorsun; sen, "başka bir kadın"sın. 'Keşke' sen de, hayatımdan, o'nun kadar olmasa da, o'nun gibi çıkıp gitmeyecek olsan...

O'nun kadar olmasa da o'na benziyorsun. Tıpkı şu an senin yaptığın gibi, o da benimle değil başkalarıyla ilgilenir böyle. Ben, sana bir nefes kadar uzağında/yakınında sana bunları yazıyorken, sen orada, başkalarına, benim sana yazdıklarımdan önemli/önemsiz kim bilir neler yazıp-çizip-hissedip-düşünüyorsun.

Ve ben,
itiraf ediyorum,
seninle ilgili hayaller/planlar kurdum.
Özür dilerim, sana dair, "acaba" dedim.
Başkası anlamaz, ama belki sen anlarsın;
"Gia"...

'Keşke' bana şimdi, "Ne yazdın, okusana" desen.

'Keşke'li cümleler kurmayan bir insan için bu kadar 'keşke' fazla değil mi ?

Sen.

2009-05-28T09:32:00.000-07:00

Sen.
Gittin ama.
İzlerin kaldı bedenimde.
Dönmek zorundasın.
Kemanla çalıp da ruhunu
notalara sat.
O notakulağıma çalınsın.
Sen.
Körpe kadın.
Beni
diğer unuttuklarının arasına hapsetmemeliydin.
Sen.
Gittin sanma.
Kokun kaldı yastığımda.
Evet.
Unutmaya çalıştım seni.
Birikti balkonda
onlarca şarap şişesi.
Kağıtlarca,
kalemlerce
kustum da seni
bitmedin
bitiremedim.
Sen.
Sadece bana ait olan kadın.
Bütün günahlarından arınıp
koynumda uyumanı özledim.
Sen.
Beni kanatan kadın.
Sen anlat bana beni.
Beni benden duymak istemem.
Sen.
Beni masumiyetim için severdin.
Halbuki ben senden daha da kirliydim.
Sen başkalarına
bedenini vermiştin.
Bense sana
ruhumu,
kalbimi verdim.
Sen.
Gözleri cennete açılan kapı olan kadın.
Benden cennetini esirgedin.
Oysa ki sana
muhtaç olduğun tüm aşkı vermiştim.
Kendi damarlarımdan,
kendi ruhumdan,
kendi benliğimden,
kendimden...
Sen.
En güzel kadın.
Tüm damarlarımı boşaltıp dabir nehir yapsam kanımdan
aksan bana..
Sen.
Bedenimdeki,
ruhumdaki,
kalbimdeki en büyük yara.
Sen.
Kadın.
Her şeyim.
Hasretim.
Ruhum.
Arzum...

Şarap Şişesi Şizofrenisi (şşş!) 2. Perde

2009-05-14T22:09:00.000-07:00

AL bu koskoca deniz senin oLsun. Uzan boyLu boyunca. Ve git şişe. Hiçbir umudun, hiçbir hüznün, hiçbir hayaLin, hiçbir acın oLmadan aç koLLarını huzura ve savruL daLgaLarLa. Hiç görmediğin, biLmediğin yerLere; tahminsiz, meraksız...

Git şişe; geLincik tarLaLarının LaLe bahçeLerine, ıhLamurLarın erik ağaçLarına karıştığı yere git. Rüzgarın buLutLarLa, toprağın yağmurLarLa seviştiği yere götürsün martıLar seni. Yakamozun ışıLtısına bırak kendini. Ve git.

Bizden bahset baLıkLara. Hüzünden kıvırıp da yaptığımız kayıkLarı göster onLara. KayıkLara bindirip okyanusLara saLdığımız anıLarımızı anLat. MartıLarın biLe kıskanacağı kadar yüksekLere uçabiLdiğimizi göster onLara şişe. Huzrun dorukLarından aşağı atLadığımızda nasıL da güLümsediysek, öyLe güLümse yunusLara.

AL bu daLgaLar senin oLsun. İstediğin yere savruL, bocaLamadan, düşmeden, çarpmadan, kırıLmadan, incinmeden... Sigaramın dumanına katarım hasretimi, öteki kıyıdan izLerim seni, özgürLüğe süzüLüşünü. Ve artık biLirim, oraLarda bir yerLerde özgürLük var. Ve sen de biLirsin şişe, özgürLükte huzur var.

Git şişe, uzakLaşabiLdiğin kadar uzakLaş. Tek başına, yaLnız, hiçbir sebep, neden, bağLamadan eLini koLunu, kaç şişe. Parmak uçLarımdan kayıp da git. Gözümden süzüLen bir damLa yaş da hatıram oLsun. Ne şehirLer kurduk kendimize, ama karada özgürLük yok bize. AL bu koskoca deniz senin oLsun, karada huzur yok, git şişe...

AnLayamayacağım CümLeLer Kur Bana.

2009-05-06T06:04:00.000-07:00

AnLayamayacağım cümLeLer kur ki bana, susayım bu defa. HissettikLerini keLimeLere öyLe bir dök ki (ya da öyLe şeyLer hisset ki) seni anLayamayışım hayranLık uyandırsın bende.

Evet, mora boya gökyüzünü. Yağmur yerine çakıL taşLarı yağdır buLutLardan. Evet, imkansızı ver bana. Sadece keLimeLerinLe, başımı döndür, öyLe bir sarhoş et ki, bir daha şarap şişesine dokunmasın ellerim.

SözcükLere notaLarını kat, cezbet beni. Zehir gibi sız içime, duman gibi çök üzerime. ÖyLe cümLeLer ver ki bana, gıpta edeyim senin varLığına. O her zaman nefret ettiğim biLinmezLik, keLimeLerinin içinden akıp, huzur oLarak yağsın kucağıma.

Evet, maviye boya çimenLeri. Su yerine yaprakLar akıt şeLaLeLerden. Evet, imkansızı sun bana. Sadece keLimeLerinLe, nefesimi öyLe bir kes ki, bir daha tütün kokmasın eLLerim.

İki noktanın arasına sıkıştırıLmamış, hür cümLeLerini koy önüme. HayranLıkLa seyredeyim keLimeLerLe dansını, harfLeri teker teker biLinmezLiğe sapLayışını... MemnuniyetLe kucakLayayım seni anLamayışımı ve aşk dedikLeri bu oLsun. İmkansızı bahşet bana. Ve ben susayım bu defa.

Evet, beni griye boya.

acıt.

2009-05-06T06:00:00.000-07:00

hadi canımı acıt. hadi küfret suratıma. dans et benimLe. duvarLara vur beni. tek bir damLa kan bırakma damarLarımda. kurut beni. dinLen, tüm gücü topLa, ve yine saLdır.! canımı acıt benim, Lütfen, acıt beni... şarap bas damarLarıma. kanat ve mutLu et. huzur verir bana o kanın tenimden süzüLüşü, biLirsin. o anLamaz, ama sen anLarsın. dünyanın en iyi tütün kurutan kızı, bir türLü beceremez o parmakLar tütün sarmayı. neden ? teker teker öpüp, kanımLa kutsadığım o tırnakLarLa yırt bağrımı. daLdır eLini en derinime.! acıt diyorum sana.! kanat beni.! ruhumu, kaLbimi değiL, bu defa, bedenimi mahvet, kahret. hükmet bana. senin eLLerinde kukLa oLayım, hiç kimseye ait oLamadığım kadar. küfret suratıma.! çıkar bütün acını, nefretini, omuzLarıma koy. dipten eL saLLama bana. dibe çek beni.! biLiyorum, görüyorum, hissediyorum, dipte huzur var.! şarabı bas damarLarıma. sen iyi biLirsin, kaLbime giden yoLu. bu defa, tüm işkenceLerini sok oraya. eğ, bük, eLLerinin arasına aL ve sık o kaLbi.! içinde bir damLa kan biLe kaLmasın, kurut. senin sadakatinLe kutsandı o kan ve senin ihanetinLe LanetLendi, biLirsin. tüm acını aLmaya eğitiLmişti bu şefkat, şimdiyse yerini acımaya, acıtmaya bıraktı.

bunu bana sen yaptın.

.

2009-05-06T05:58:00.000-07:00

şarap oLmadan da anımsayabiLiyorum seni. tam şu an. şu zaman. ve "gözyaşı meLeğin" farkına vardı herşeyin, "siyah kanatLı beyaz meLeğim". biz seninLe sonsuzu tükettik. geriye yaşayacak hiçbir şey bırakmayınca da, birbirimizi terkettik...

günLerden, özLem. saat, hüzüne bir kadeh kaLa.

O'na dair...

2009-04-30T14:12:00.000-07:00

ParmakLarının arasında hangi sigara vardır şimdi? Duman kokuyordur saçLarın. KimLerin yüzüne bakıyorsun acaba donuk donuk? BiLirim, bakışLarıma değmeden parLamaz gözLerindeki o ışık.
Hangi şarkı doLuyor zihnine? Divided? My Twin? Kim biLir en son ne zaman dinLemişsindir "bizim şarkıLarımız"ı...
Tanımadığım hangi yabancının avuçLarı arasında tütün sarmayı bir türLü beceremeyen o minicik eLLerin?
KaLbindeki yerimi terkettiğimden beri biLirim; kimseyi sok(a)mazsın o kadar derinLerine. Kimse dokunamaz içine benim dokunduğum gibi/kadar. Bundandır böyLe rahat oLuşum, susuşum.
Beni terkedişinden/seni terkedişimden beri, kim biLİr kaç yabancıya bahşettin duman kokan tenini...
Merak etme ruhumun kayıp yarısı, kendimi kandırdığımın da farkındayım. "Eskiden oLduğu gibi" beni görünce parLamaz o gözbebekLeri. YoLda görsen ayaküstü bir-iki muhabbet eder geçersin. Titremez biLe sesin, "eskiden oLduğu gibi"...

(Ve teLefon çaLar. GeLen mesaj o'ndandır. "Eskiden oLduğu gibi", hissediLmiştir yine ruhun diğer yarısı. Ve her defasında oLduğu gibi, o'na yazıLan bu yazı da, yarım kaLır. Tıpkı, sonsuzLuğumuz gibi...)

Şarap Şişesi Şizofrenisi (şşş!)

2009-04-28T05:55:00.001-07:00

Anımsayıp da güLümseyebiLdiğim an'Larım var benim. Senin de var mı şişe ?

Bir deniz boyu uzakta özLeyenim var. SabahLarı erken kaLkıp işe giden. Zaman zaman hatrına düştüğüm. Hiç sakınmadan "Seni özLedim." diyebiLen.

İhanetLerim var şişe. Keşke diyemeyip, pişman oLamadığım.

KoLeksiyonLarım var. Çer-çöp koLeksiyonLarım. Boş çakmak, sigara kutuLarı, şarap şişeLeri... KoLay eLde ediLebiLen, hiçbir değeri oLmayan.

Yine bütün paramı bitirdim be şişe. Parayı cebimde tutmanın bir yoLunu buLmaLıyım.

Şarap şişeLerinden şamdanLarım var.

Yastığımın aLtında biriktirdiğim hasretLerim, yatağımın aLtına tıkıştırdığım korkuLarım var.

Kendime ait keLimeLerim yok. Ama anLamLarım var şişe.

Eskiden vardı, ama şimdi, bir kedim biLe yok.

Patates ve taze soğan yetiştiriyorum ya hani, başarıLı oLabiLirsem eğer, geLsin biberLer, domatesLer...

Yoğurt kapLarından saksı yapmak.

İçindeyken güzeL gibi görünen ama dışardan bakıLdığında çirkin oLan şeyLer var şişe.

TırnakLarımı yememe/kemirmeme kararı verdim.

Maniküre giden kızLardan oLacağım ben şişe.

Parmak uçLarımLa biLe dokunmaya çekindiğim bir kaLp var, kırmaktan korktuğum.

YaraLarı kabuk bağLamış bir kaLp, sökükLeri yamaLanmış bir ruh taşıyor bu hastaLıkLı beden.

Günbegün genişLeyen bu zihin, benden taşar mı sence ?

Resmen 27, cismen 17 yaşında bir ev arkadaşım var, pLatin sarısı saçLı.

Sarı saçLarından sen suçLusun. (1. Yok öyLe bir şey. Genetik denen bir şey var.)(2. Evet sen suçLusun. VeriLir mi onca para kuaföre ?)

Noir Desir & Manu Chao - Le Vent Nous Portera.

Işık ve müzik kapaLıyken uyumakta güçLük çekiyorum.

Gaz Lambam var şişe. Gazı bitik, camı kırık.

Annemin; 19 yıL sonra, gördüğü bir kabus sayesinde/nedeniyLe annesini (zaman zaman) sevmeye başLamış bir kızı var.

10 dakikaLık zevkin ürünü, 19 yıLLık hayat moLeküLü.

Uykum var şişe.

Baş ucumda durman bana huzur veriyor.

Günaydın hayat. Hoş geLdin bugün. Elveda sabah...

28.04.09/06:33

Cennetim.

2009-04-27T12:47:00.000-07:00

Aşkına doğru tırmandıkça,
sensizLikten aşağı yuvarLandım,
yokLuğuna düştüm her defasında.
HasretLer kanattı tenimi,
umutLar doLdu tırnakLarımın arasına.
Düştüm,
korkuLar boyunca.

Sen,
tepeLerin ardındaki huzur nehri...
Tek bir damLan için
karanLığa gömdüm
gökkuşağının tüm renkLerini.
Ruhum hırpaLanmış, sökük, yamaLı.
KaLbim yaraLı bereLi.
Hasret sıçramış yüzüme,
avuçLarıma korku buLaşmış,
pis, kirLi.
Akıntına saL beni.
TemizLe içimi,
yokLuğunu,
sensizLiğimi.
Yıka beni,
benLiğimi.

Ey, tepeLerin ardındaki hırçın nehir!..
Aşkına doğru tırmandıkça,
sesin doLuyor kuLakLarıma.
Duyuyorum...
Ve birden,
yine düşüyorum yaLnızLığa,
korkuLar boyunca...
Yeniden,
fırtına oLup vuruyor kırbaçLarını sırtıma
sensizLiğim.
Aşk cennetimdi,
ben acı çekerek ibadet ettim.
Ah, acıyLa başLayıp,
huzurLa sonsuzLukLara uzanan nehrim...
Cennetine varabiLmek için
öLüm koymuşLar yoLuna.
Ama ben haLa
öLemedim!

20.04.09

2009-04-22T12:56:00.001-07:00

Sustum,
araLamadım biLe dudakLarımı.
GözLerimi yumdum sabahLara.
Ayışığı uzandı sisLerin arasından
tenime.
Sana dair cümLeLer,
keLimeLer,
virgüLLer,
üçnoktaLar
düğümLendi boğazımda,
söyLeyemedim.

BiLiyorum,
sensizLiğe çare değiL
şarapLar.
Ama yine de,
yokLuğuna da doLdurdum bir kadeh.
Sana içiyoruz bu gece.

Aynı denizin, öteki kıyısı kadar
uzak şimdi bana kokun.
KayaLara vuran daLgaLar
senin kadar hırçın.
Yakamoz,
tıpkı senin tenin...

GözLerimdeki,
yaLnızca seninLe parLayan ışığın
sönükLüğünden,
donuk bakışLarımdan anLadım,
sensizLik yakışmadı bana meLek...

Bir deniz boyu yoL gittim
gözLerinden geriye.
Gittiğim için
cezaLıyım ben.
ÖyLe ki,
artık rüzgarLar biLe
bahsetmez oLdu senden.
Akrebi bir türLü yakaLayamayan
yeLkovandan anLadım,
giden değiL,
kaLanmış terkeden...

19.04.09/01:21

2009-04-18T16:46:00.000-07:00

ILık ıLık akıyor
damarLarımdan kaLbime doğru.
Minicik bir şefkat bekLiyorum.
Ufak bir mucize beLki de
bu bekLentim.

Seni özLüyorum.
ILık ıLık akıyorsun
damarLarımdan kaLbime doğru.
Hissediyorum...
DamLıyor ruhumdan siLik siLik,
örtbas etmeye çaLıştığım hasretLer.
Susuyor ve dinLiyorum sadece
düşüşüme umarsızca tanıkLık eden rüzgarLarın
uğuLtusunu.

İçiyorum.
Ama hiç boşaLmıyor kadehim.
ILık ıLık akıyor damarLarımdan
kaLbime doğru.
Yakıyor değdiği her yeri.
Hasretin...
Hasretim...

ALev aLmış yanıyorsun içimde
ama sokamıyorum nisan yağmurunun damLaLarını içime,
girmiyor,
ısLatamıyor,
söndüremiyor,
beceremiyorum.

Hem tüketiyor,
hem diriLtiyor.
Hasretin...
Hasretim...
SigarayLa aLev aLıyor,
sigarayLa duman oLuyor,
sigarayLa sönüyor,
sigarayLa küL oLuyor,
sigarayLa savruLuyor.

Şarap şişeLeriyLe öpüşüyorum
yokLuğunun çaresizLiğinde.
UykusuzLuk çınLıyor kuLakLarımda.
Ve kabusLar...
Kan ter içinde uyanıyorum.
Ve kendimLe çeLişiyorum.
Ve bir sigara daha yakıyorum.
Ve akıyor damarLarımdan ıLık ıLık.
KaLbime doğru.
Hasretin...
Hasretim...

yağmur yağarken.

2009-04-02T21:33:00.001-07:00

yağmur yağarken
şimşekleri yakalamaya çalıştın mı sen hiç
huzurun doruklarından
aşağı atlayıp intihar ettin mi
ciğerlerini patlatırcasına
nefes aldın mı derin derin
fırtınaya karşı koyarcasına
küçük umutların oldu mu hiç senin

yağmur yağarken
damlaları yakalamaya çalıştın mı sen hiç
mutluluğun kanatlarından
tutarak yükselip göğü seyrettin mi
korkularını yırtarcasına
gülümsedin mi karanlığa
bilinmeze baş kaldırırcasına
renkler karıştırdın mı boşluğuna

yağmur yağarken
bulutları yakalamaya çalıştın mı sen hiç
gökyüzünün kasvetinden
sıkılıp gülümsemeyi denedin mi
kefenini yırtıp atarcasına
meydan okudun mu hayata
yağmurlarla yıkanırmışçasına
aksın ruhun yitik zamanda.

gitme.

2009-04-02T21:32:00.000-07:00

kal benimle
bak haykırıyorum
son bir gayretle
gitme
korkuyorum
geri dönmezsin diye
üzerime devrilsin bulutlar
şimşekler patlasın göğsümde
gözlerimden süzülsün kanlar
ama sen,nolur gitme
korkuyorum
geri dönmezsin diye
boğazımı parçalasın kelimeler
saplansın hançerler bedenime
çöksün üstüme geceler
ama sen kal benimle
korkuyorum
geri gelmezsin diye
gitme...

şarap.

2009-04-02T21:31:00.000-07:00

bak onlar uçup gitmiş avuçlarımızın arasından
bir damla daha düşmüş bulutlardan
bir kez daha yırttık ya kefeni
yaşayarak öğrendik ya sevgiyi nefreti
başkasına ait dudaklarda bulduk kendimizi
onlar uçup gitsin
yağmur çiselesin
nefes alıp verebiliyoruz hala
üç beş sigara
bir şişe de şarap
yetiyor açlığımızı bastırmaya...

özLe beni.

2009-04-02T21:30:00.000-07:00

seni düşünüp de uyuyamadığım gecelerde
sabaha karşılarda
seher vaktinde
öğlen ezanında
özle beni.
seni rüyamda görüp de
bir hışımla yüzümde o görmediğin
hani görsen de çok seveceğin gülümsememle
yataktan fırladığımda
işte tam da o anda
özle beni.
bana yolladığın o şarkıyı dinlerken ben
hani olur da
gözlerim dolduğunda
ama gizlemeye çalıştığımda
için cız etsin hafiften
özle beni.
bilgisayarın monitörüne
odamın duvarlarına boş boş baktığım
bakışlarımın aksine zihnimin ağzına kadar
sen ve sana dair bir sürü şeyle dolu olduğu
o bir anlık kendimi kaybedişlerimde
özle beni.
o en çok sevdiğim filmin
en sevdiğim sahnesinin
beni bitiren repliği söylendiğinde
'beni de böyle sever mi acaba'
diye düşündüğüm o an var ya
işte en çok o zaman
özle beni.
sana dair
harfleri birleştirip kelime
kelimeleri birleştirip cümle kuramadığım anlarda
özlemeyi boş ver de
o kuramadığım
kursam da söyleyemediğim cümleler kadar
sev beni.

gurur.

2009-04-02T21:29:00.000-07:00

açık yaraya tuz basar gibi, bazen karanlıkta boğulur gibi...
yarınını unutmuş, bugünü hatırlamakta zorlanan bi ihtiyar sanki
hele elleri...
o eller mi açacak kapısını cennetin?
yoksa cehenneme giden yol mu gözlerin?
kimsin sen? kimsin...
huzur kokuyor tenin. dudaklarınsa hüzün...
ruhumdan parçalar saçılıyor etrafa
her defasında
her dokunuşunda bana
mutluluk senin soluğunda belki
yanından uzaklaştıkça
senden geriye attığım her adımda
canım acıyor sanki
yüksek bi uçurumdan aşağı atlamak gibi...
düşmek
bitmeyen boşluğa
uzanmak
bilinmeyen sonsuza
vurmak
en dibe
daha fazla
hissetmek
varlığını damarlarımda,nefesimde,kanımda...
ulaşabilecek miyim ki
en gizliye, en saklıya?
dokunabilecek miyim
dokunmak istediğim yere,
kalbine?
daha ne kadar dayanabilirim sence?
sana bu kadar alışmışken
nasıl gidebilirim?...
bırakabilir miyim seni
içimi titretmeye devam ettikçe sesin?
kokun üzerimden gidince de
devam edebilecek miyim?
tenime değmeyince tenin
nasıl dayanabilirim...
nasıl?...

yankı.

2009-02-01T13:21:00.000-08:00

sessizce akıyorum boşLuğuna...
yavaşça sızıyorum kanına...
hayat düşerken gözLerimizden ağır ağır
birkaç adım dha atıyoruz sonsuza.
ruhunda doLaşan pis kanı emiyorum,
tükürüyorum.
senin her nefes aLışında ben
hayat buLuyorum.
soLuk gözLerinin ardına sakLanmış
o küçük ışığı görebiLiyorum.
senin adında can buLuyor
en basit keLimeLer biLe.
o inanmadığımız,
var oLmayan ’aşk’ yankıLanıyor
gökyüzünde.
sarsıLıyor bedenin içimde.
sökük, yamaLı ruhLarımız
tek bir dikişLe tutturuLmuş birbirine.
kurumuş dukakLarımı yakmıyor bu defa gözyaşLarım..
küçük,ısLak,titrek bir şeye dokunuyor parmak uçLarım.
kıpkırmızı oLdu avuçLarım.
sesini biLe duyabiLiyorum sanırım...
bu eLimdeki senin kaLbin,
senin kanın...

oL.

2009-01-30T12:52:00.000-08:00

neşeli şeyler izle, neşeli şeyler dinle, neşeli anlar hatırla, neşeli ol.
tek tek unut, tek tek yok et hepsini, neşeli ol.
görmemen gerek, duymaman gerek, neşeli ol.
inkar etme, kabullen, neşeli ol.
neşeli ol?
neşe?

MAHZEN-İ HÜZÜN.

Ardımda kimse yok. Sadece ben ve biraz daha az şarap...

Sarı yer.

Seninki kaç santim? - Greenpeace

Ruska II.

Ruska.

Çocuk.

Dar.

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar. Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar. Ve sırf dardı diye kafalar düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik, sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik... Bukowski.

İçimi döktüm.

Zaman.

Sylvia

Beni bana götürün..

Taşikardi.

Kalbim midemin içinde atıyor. Kusmak istiyorum.

Bir makas attım zamana.

atlar.

Scarlite.

Bu Gece.

Sus'muştu

flu.

bir hayat günü.

kalem.

Rakı Sonrası Bira Kafası.

Sen.

Şarap Şişesi Şizofrenisi (şşş!) 2. Perde

AnLayamayacağım CümLeLer Kur Bana.

acıt.

.

O'na dair...

Şarap Şişesi Şizofrenisi (şşş!)

Cennetim.

20.04.09

19.04.09/01:21

yağmur yağarken.

gitme.

şarap.

özLe beni.

gurur.

yankı.

oL.

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar. Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar. Ve sırf dardı diye kafalar düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik, sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik...

Bukowski.