Ruska II.

ben kustuğumu iddia ediyorum. sana midemin bulandığını. saçlarımın seninkilere dolaştığını ve nefesinin boğazımı tırmaladığını. yüzünde yol yol çizgilere bulanan şehir ışıklarına başım döner. yumak yumak asaletini yorgan diye üzerime çeker uyumaya yatarım kumsala. ayak parmaklarımı yengeçler kemirir, sorun değil. ben ellerine notalar biriktirdim, çıplak ayaklarınla unutup kaybolmaya ezip gidersin, mühim değil.
ben sana kustuğumu iddia ediyorum. genzimi yaka yaka kırık, bölük pörçük umutlar.. farazi düşlere iplikler bağlar peşlerinden uçmaya koşarım. ve yitikliğine başım döner. dudağının kenarından kıvrılan tebessümüne layık değil, sana kendi kanımdan, canımdan acırım.
heyecanına başım döner ve öyle bir kusarım ki, tırnaklarım gırtlağıma saplanır. ve sana çiziktirdiğim harflere midemin bulandığını senden değil, kendimden bilirim. kendime vururum yarım şişeleri, boş kadehleri.
ben kendi hüznümden bir çocuğu incitebilirim. kendi bencilliğimden yerine yenisini doğurabilirim. ama yine de sana midem bulanır. yine yolarım derimi, kiraz ağaçlarını, gelincik yapraklarını kasvetinden. benim öfkem senin kayboluşun olur. ve başım döner. ama çekerim burnumdan içeri, beynime doğru yok oluşunu, yıldızsız kumsallara unutmaya yatarım..