Ruska II.

ben kustuğumu iddia ediyorum. sana midemin bulandığını. saçlarımın seninkilere dolaştığını ve nefesinin boğazımı tırmaladığını. yüzünde yol yol çizgilere bulanan şehir ışıklarına başım döner. yumak yumak asaletini yorgan diye üzerime çeker uyumaya yatarım kumsala. ayak parmaklarımı yengeçler kemirir, sorun değil. ben ellerine notalar biriktirdim, çıplak ayaklarınla unutup kaybolmaya ezip gidersin, mühim değil.
ben sana kustuğumu iddia ediyorum. genzimi yaka yaka kırık, bölük pörçük umutlar.. farazi düşlere iplikler bağlar peşlerinden uçmaya koşarım. ve yitikliğine başım döner. dudağının kenarından kıvrılan tebessümüne layık değil, sana kendi kanımdan, canımdan acırım.
heyecanına başım döner ve öyle bir kusarım ki, tırnaklarım gırtlağıma saplanır. ve sana çiziktirdiğim harflere midemin bulandığını senden değil, kendimden bilirim. kendime vururum yarım şişeleri, boş kadehleri.
ben kendi hüznümden bir çocuğu incitebilirim. kendi bencilliğimden yerine yenisini doğurabilirim. ama yine de sana midem bulanır. yine yolarım derimi, kiraz ağaçlarını, gelincik yapraklarını kasvetinden. benim öfkem senin kayboluşun olur. ve başım döner. ama çekerim burnumdan içeri, beynime doğru yok oluşunu, yıldızsız kumsallara unutmaya yatarım..

Ruska.

şarkılar tutuşturup uzatmıştım sana da sen tutamadın zerafetinden. yaralıydı avuçlarım, seninkilerse bembeyaz. saçlarından dökülen damlalar dilime düştü de yutkunamadım. boğazımda düğüm düğüm yumruklar.. toprak eskitmişti de yüzümü, öpmedin hani..
oysa ki benim de güzeldi ellerim. ben de yapabilirdim, kenarından sıyırıp tenimi üç adama paylaştırabilirdim..
sesin, tenin, yüzün çivilenmişti satır satır bileklerime, karnıma, göğsüme. oysa ki ben sadece elini tutmak istemiştim.. kiraz ağacında salıncak istemedim. ya da gelincik tarlaları..
kendi hayallerimden çocuklar peydahlamıştım sana. ama sen bunun şefkat olduğunu bilemedin. oysa ki korkularını yığmasaydın kapının ardına, çıplak kalmazlardı hasretinden.
soyunup karşına durmam, yalnızlığımdan değil, yalnızlığından. yastığına ağır geldi başım. oysa ki aynada öpemezsin yanaklarını. ben öpebilirdim..
ve şimdi, masamdaki iki kadehten biri boş. ama hala koynumda yarım şişe şarapla dalıyorum uykuya..

Çocuk.

Çocuk.. Şah damarlarımızı keselim, birbirine bağlayıp düş kardeşi olalım seninle. Karanlık odanın bir köşesine beni de iliştir. Beraber tutunalım yıldızlara, olmaz mı?
Gökkuşağı 7 renkli diyorlar, doğru mu? Yastığım sen kokarsa belki birlikte süzülürüz gökkuşağından bulutlara doğru.. Geceleri mum ışığı örterse üzerimi, titremeden uyurum. Hatta düşlerim bile olabilir seninkiler gibi. Gülümseyebilirim.. Yapabilirim..
Ellerin, çocuk.. Parmak uçların.. Sanki akıp gidiyor yanaklarımdan, hissedebiliyorum. Geceleri adımlarını duyuyorum. Rüzgarın geçip gidiyor saçlarımdan..
Düşlerim uzay boşluğunda sekip gerisin geri kaybolmaya yuvarlanıyor. Bana düşlerinden bir renk ver çocuk.. Gri beni koca bir kadın gibi gösteriyor. Seninkilerden biriyle belki küçük bir kız çocuğunun eteklerini boyayabilirim..
Dört duvardan öteye gidemiyor hayalim.. Beni atlıkarıncaya götüreceğin günü bekliyorum çocuk. Çıplak ayaklarım korlardan toprağa sürüklenir belki yanında.
Belki çocuk.. Belki iki kişilik düşler vardır?

Dar.

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar. Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar. Ve sırf dardı diye kafalar düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik, sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik...

Bukowski.

İçimi döktüm.

Saray borazanlarının altından geçerken hep karıncalar düşerdi kollarıma, omuzlarıma. Kediler yavrularını doğururlardı, onlara bakarlardı o bahçede. Ceviz ağacının dalları odamın penceresini kıracak gibi olurdu geceleri. Hep rüzgâr olurdu zaten. "Lanetli.." derdim kardeşime. "Bu ev lanetli.."
Rutubet kokardı hep ev. Tavanı akardı. Çatı katında yarasalar dolaşırdı. Karıncalar basardı mutfağı. Bir keresinde fare bile çıkmıştı mutfak dolabından. Kışları buhar çıkardı ağzımızdan uyurken. Uyunmuyordu o soğukta. Yorgan altında da bir süre sonra nefes alamıyordum. Çıkarırdım kafamı yorgandan dışarı, burnum donardı.
Turuncuya benzer bir rengi vardı duvarların. Hiç sevmezdim. Sıkardı, boğardı beni. Ergenlik bunalımlarım, ilk terkedilişim.. Hepsi o duvarlarda yazılı durur hala. 2 katlı, bahçeli. Dış cephesi boyasız. Gri sıva. Eski. Çok eski ev. 18 yılımı geçirdiğim ev. Panjurlu ev. "Buradan taşınırsak hepsi geçecek, bitecek." derdim kardeşime. Ama kastettiğim böyle bir şey değildi...
21. yaşıma 25 gün var. Balkonda oturuyorum şimdi. Üzerimde karıncalar dolaşıyor. Ama "o ev"in karıncaları değil. "Yeni ev"in balkonunda dolaşan karıncalar.. Henüz halıları ve perdeleri olmayan yeni ev. Sokağında bir yaprağın bile kımıldamadığı ev. İçinde tanımadığım insanlar var. Beraber yaşamak zorunda olduğum. Odamı paylaşmak zorunda kaldığım. -şu an boş duran, eşyasız odamı- Tanımadığım insanlar, onlar, benim "yeni" ailem(miş).
O eski eve kardeşim için dayanırdım. O tam 1 hafta önce 14 yaşına girdi, bu sene liseye başlayacak. Bu yeni eve de kardeşim için dayanıyorum. 2 yaşına geldiğinde tanıdığım, şimdi 2,5 yaşındaki kız... Şu an defterin kenarlarını kıvırıp bana "Sen yazı mı yazıyorsun abla?" diye soran...

Zaman.

bana biraz zaman verin. ben de uzaklaşacağım kumsallarınızdan, sendelediğim, yürüyemediğim.. biraz zaman, şapkalarınıza, tokalarınıza takılan saç tellerinizi toplamak için birer birer. düğümler yapabilmek için onlardan yumruk kadar- ki kalbin kadarmış yumruk. düğüm boynuma, yumruk şakağıma gerek..
tırnak aralarınızdaki kumları kazımak için zaman verin bana. birer birer dizeceğim boğazıma. hani o tırnaklar, birbirinize geçirmek için telaşlandığınız.. bana birazcık zaman verin ki, susabileyim azminizden..
zemine vurun topuklarınızı. zeminde ben varım! yüksek topuklu ayakkabılarınızla saplanmayın bataklığa, çamur olur tabanlarınız. ayıp olur..
notalarıma gürültünüzü kattınız, kulak tırmalıyor sesim şimdi. biraz zaman verin bana, ses tellerinize takılan örümcekleri, kulaklarınızı boğan ağları temizleyeceğim. kendi sesinizi dinlemeyi deneyin, belki seversiniz...
surlarınıza tırmakdıkça ben yeni tuğlalar mı ekliyorsunuz üst üste? korkuyorum şehvetinizden.. dudaklarınızın arasından çiviler dökülüyor fısır fısır. çekin suratlarınızı yüzümden.. bana biraz izin verin, öpmek için kuru dudaklarınızdan. size serinlikler vaad etmiyorum. sadece kapılıyorum işte bu kadar umarsızca acıtabiliyor olmanıza.
beni göğsünüzden azad edin hareketsiz kirpiklerinize. hiç kırpmadığınız gözlerinize dokunabilmek için bana zaman verin. çünkü bilemiyorum nasıl aşarım perde perde kibirinizi..
hangi birinizin avcundaysam, bana biraz zaman verin, kehanetlerinizden sıyrılıp bulabileyim kendimi..

Sylvia

dibi biliyorum,diyor,en kalın ses
kökümle onu yokluyorum
ondan korkulur
ben korkmuyorum.daha önce
dibe vurdum.

-----------------------

"neden yazı yazdığımı mı soruyorsunuz bana? zevk mi alıyorum? değer mi? peki para kazandırır mı? öyleyse bir nedeni var mı?

yazıyorum çünkü
içimde susturamadığım
bir ses var..."
------------------------

Sylvia Plath.

Beni bana götürün..

tel tel çekildi içimden
tane tane
harfler, heceler
dikenli bir omuza dayardım başımı
tamam, kanatırdı
ama vardı
şimdi yok

yavaş yavaş akardı zaten
ellerimin ayasından
tırnaklarımın arasından
damla damla
jiletli tellerle sarılırdı da
kucaktı yine de
sarardı
acıtırdı ama
vardı

şimdi siz bana
şaraplar damıtın
kan tadında
sözler söyleyin
gerçeğe yakın
yalan kıvamında

ağırdı
taşıyamazdım
şimdi dökülüyor üzerimden sapır sapır
hani hafiflemeliydim ya
daha da bükülüyor belim

bu defa da siz bulun beni
götürün kendi kuytunuza
kendi pusulanızı siz de yükleyinsırtıma
gözümün içine baksanız yeter
yine keskin olsun kollarınız
ama sarılın.
nolur bu gece
bana sarılın...

Taşikardi.

Kalbim midemin içinde atıyor. Kusmak istiyorum.

Bir makas attım zamana.

-Sıkılıyorum be dostum. İçim sıkılıyor. Ucu ucuna kaçıyor hep. Parmaklarıma değiyor. Tutamıyorum.

-Peki ya tutabilirsen? Acıtır, bilirsin.

-Hiçbir şey bu kadar acıtamaz diyorsun. Meğerse daha fazla acıtırmış, sonra anlıyorsun. Ama çok geç oluyor be dostum.

-Kaçamazsın.

-Göz kapağını bile oynatamazsın. Nefes alırken boğuluyorum sanki. Burnuma kül kokusu geliyor.

-Sabret...

-Sen nereden bileceksin ki? Kaç defa düştün? İncindin mi hiç?!

-Kendini perişan sanıp da kendini perişan etme. Kaldır yüzünü.

-Komik olma. Ancak böyle yaşayabiliyorum.

-Mutsuz olmayı seviyorsun.

-Mutlu olamıyorum.

-Çok düşünüyorsun. Çok umursuyorsun. Hadi, biraz uyu...

-Uyandığımda her şey düzelecek mi?

-Hiçbir şey değişmeyecek dostum. Hiçbir şey değişmeyecek.