kalem.

bir kalemim olsa, bir şeyler yazardım.
kendime dair. anlatmak istediklerim vardı.
boğazıma saplanan hıçkırıkları,
kalbimin en içine kadar dayanan hançerin üzerinden süzülen kanı,
dudağımın kenarına sıkışmış tebessümü kirleten göz yaşını,
kulağımdaki melodinin içimden kayıp gidişini
mesela.

bir kalemim olsa, canımı acıtırdım.
sağ elimle, sol kolumun üzerine sıralardım harfleri ardı ardına.
kemiğe kadar bastırırdım kalemi koyarken noktalarımı.
bilirsin,
çizikler acıtmaz bedenimi ama
acı veren zaten kelimeler değil miydi?

bir kalemim olsa, kendime bir ev çizerdim.
ve üşümezdim bu gece.
titremezdim.

"-yüzüm kanıyor.
-hayır, ağlıyorsun. onlar göz yaşları..."