Sen.

Sen.
Gittin ama.
İzlerin kaldı bedenimde.
Dönmek zorundasın.
Kemanla çalıp da ruhunu
notalara sat.
O notakulağıma çalınsın.
Sen.
Körpe kadın.
Beni
diğer unuttuklarının arasına hapsetmemeliydin.
Sen.
Gittin sanma.
Kokun kaldı yastığımda.
Evet.
Unutmaya çalıştım seni.
Birikti balkonda
onlarca şarap şişesi.
Kağıtlarca,
kalemlerce
kustum da seni
bitmedin
bitiremedim.
Sen.
Sadece bana ait olan kadın.
Bütün günahlarından arınıp
koynumda uyumanı özledim.
Sen.
Beni kanatan kadın.
Sen anlat bana beni.
Beni benden duymak istemem.
Sen.
Beni masumiyetim için severdin.
Halbuki ben senden daha da kirliydim.
Sen başkalarına
bedenini vermiştin.
Bense sana
ruhumu,
kalbimi verdim.
Sen.
Gözleri cennete açılan kapı olan kadın.
Benden cennetini esirgedin.
Oysa ki sana
muhtaç olduğun tüm aşkı vermiştim.
Kendi damarlarımdan,
kendi ruhumdan,
kendi benliğimden,
kendimden...
Sen.
En güzel kadın.
Tüm damarlarımı boşaltıp dabir nehir yapsam kanımdan
aksan bana..
Sen.
Bedenimdeki,
ruhumdaki,
kalbimdeki en büyük yara.
Sen.
Kadın.
Her şeyim.
Hasretim.
Ruhum.
Arzum...