Cennetim.

Aşkına doğru tırmandıkça,
sensizLikten aşağı yuvarLandım,
yokLuğuna düştüm her defasında.
HasretLer kanattı tenimi,
umutLar doLdu tırnakLarımın arasına.
Düştüm,
korkuLar boyunca.

Sen,
tepeLerin ardındaki huzur nehri...
Tek bir damLan için
karanLığa gömdüm
gökkuşağının tüm renkLerini.
Ruhum hırpaLanmış, sökük, yamaLı.
KaLbim yaraLı bereLi.
Hasret sıçramış yüzüme,
avuçLarıma korku buLaşmış,
pis, kirLi.
Akıntına saL beni.
TemizLe içimi,
yokLuğunu,
sensizLiğimi.
Yıka beni,
benLiğimi.

Ey, tepeLerin ardındaki hırçın nehir!..
Aşkına doğru tırmandıkça,
sesin doLuyor kuLakLarıma.
Duyuyorum...
Ve birden,
yine düşüyorum yaLnızLığa,
korkuLar boyunca...
Yeniden,
fırtına oLup vuruyor kırbaçLarını sırtıma
sensizLiğim.
Aşk cennetimdi,
ben acı çekerek ibadet ettim.
Ah, acıyLa başLayıp,
huzurLa sonsuzLukLara uzanan nehrim...
Cennetine varabiLmek için
öLüm koymuşLar yoLuna.
Ama ben haLa
öLemedim!