yankı.

sessizce akıyorum boşLuğuna...
yavaşça sızıyorum kanına...
hayat düşerken gözLerimizden ağır ağır
birkaç adım dha atıyoruz sonsuza.
ruhunda doLaşan pis kanı emiyorum,
tükürüyorum.
senin her nefes aLışında ben
hayat buLuyorum.
soLuk gözLerinin ardına sakLanmış
o küçük ışığı görebiLiyorum.
senin adında can buLuyor
en basit keLimeLer biLe.
o inanmadığımız,
var oLmayan ’aşk’ yankıLanıyor
gökyüzünde.
sarsıLıyor bedenin içimde.
sökük, yamaLı ruhLarımız
tek bir dikişLe tutturuLmuş birbirine.
kurumuş dukakLarımı yakmıyor bu defa gözyaşLarım..
küçük,ısLak,titrek bir şeye dokunuyor parmak uçLarım.
kıpkırmızı oLdu avuçLarım.
sesini biLe duyabiLiyorum sanırım...
bu eLimdeki senin kaLbin,
senin kanın...